Garść dynamitu (ang. A Fistful of Dynamite,
wł. Giu la testa) - film z 1971 w reżyserii Sergio Leone i z muzyką
Ennio Morricone. Rok 1913, trwa rewolucja meksykańska. Na spalonym słońcem pustkowiu krzyżują się ścieżki
Juana Mirandy (Steiger), rzezimieszka dowodzącego rodzinną szajką i Irlandczyka Johna Mallory'ego
(Coburn), członka IRA zbiegłego ze swego kraju w obawie przed aresztowaniem przez Brytyjczyków.
Meksykanin od lat planuje napad na bank w pobliskim mieście, a Mallory - specjalista od materiałów
wybuchowych - posiada umiejętności ułatwiające rozbicie sejfu ze złotem. Miranda próbuje namówić Mallory'ego do
zawarcia specyficznej spółki, prośbą i groźbą. Ten - ku niekłamanemu zdziwieniu bandyty - ostatecznie
ulega. Razem organizują i przeprowadzają udany napad na gmach bankowy, jednak w jego podziemiach zamiast
pełnego skarbca Miranda znajduje więzionych rewolucjonistów. Okazuje się, że jego akcja była częścią planu
wymierzonego przeciw wojskowej dyktaturze, a on sam - wbrew swej woli - zostaje obwołany ludowym
bohaterem. Chcąc nie chcąc, bandyta przyłącza się do rewolucji, za co przyjdzie mu zapłacić rodzinną tragedią
- ścigające rewolucjonistów wojsko wymorduje wszystkich jego synów. Jak niemal wszystkie spaghetti westerny
Sergio Leone
(Za garść dolarów,
Za kilka dolarów więcej,
Dobry, zły i brzydki
oraz Pewnego razu na Dzikim Zachodzie)
i Garść dynamitu charakteryzuje się rozmachem scen, długimi ujęciami kamery oraz szaloną muzyką Ennio
Morricone. Warto zwrócić uwagę na anachronizm zawarty w fabule filmu. Sean, główny bohater ma być członkiem
IRA, a organizacja ta rozpoczęła działania militarne w roku 1919.